Ήταν η δεκαετία του ’80, τότε που η Αγία Παρασκευή έµοιαζε περισσότερο µε χωριό παρά µε προάστιο της Αθήνας. Τα σπίτια ήταν λίγα, οι πολυκατοικίες µετρηµένες, και οι δρόµοι γεµάτοι µε το γέλιο των παιδιών που έτρεχαν ξέγνοιαστα από το πρωί µέχρι να τα µαζέψει το σούρουπο. Παντού αλάνες, ανοιχτοί ορίζοντες, µυρωδιές από γιασεµιά και ανθισµένες λεµονιές.
O µικρός Παναγιώτης θυµάται τις µέρες που ξυπνούσε µε λαχτάρα, όχι για το σχολείο, αλλά για να τρέξει έξω, να προλάβει τους φίλους του στην αλάνα πριν στηθεί το πρώτο µατς της ηµέρας. Εκεί, όπου τώρα απλώνονται πολυκατοικίες και καταστήµατα, τότε υπήρχαν εκτάσεις γης γεµάτες ξερό χώµα, τσουκνίδες και αυτοσχέδιες εστίες από πέτρες.
«Ένα, δύο, τρία… φύγαµε!» φώναζε ο Πάνος, και η µπάλα ξεκινούσε το ταξίδι της ανάµεσα σε πόδια, πέτρες και σύννεφα σκόνης. Όποιος είχε πραγµατική µπάλα -και όχι εκείνη τη φτηνή, την πλαστική που έσκαγε µετά από λίγα σουτ- γινόταν αυτοµάτως ο «άρχοντας» του παιχνιδιού. Τα γόνατα πάντα ξεφλουδισµένα, τα παπούτσια γεµάτα γρατζουνιές, µα κανείς δεν νοιαζόταν.
Όταν το απόγευµα έπεφτε, οι φωνές των µανάδων αντηχούσαν στη γειτονιά:
«Παναγιώτη! Στο σπίτι, αµέσως!» Αλλά κανείς δεν πήγαινε µε την πρώτη. Ήταν άγραφος νόµος πως υπήρχαν τουλάχιστον τρία «Φώναξα και δεν µ’ άκουσες» περιθώριο πριν χρειαστεί να τρέξουν στ’ αλήθεια.
Τα καλοκαίρια, η ζωή µεταφερόταν στις αυλές και στα µικρά παντοπωλεία. Τα ποδήλατα ήταν θησαυρός, και όποιος είχε BMX θεωρούνταν ο βασιλιάς της γειτονιάς. Οι µεγάλοι κάθονταν στα καφενεία της Αγίου Ιωάννου, ενώ τα παιδιά µασούσαν γλειφιτζούρια, έπιναν γκαζόζες και ανυποµονούσαν να βγει το νέο τεύχος του «Μπλεκ» ή του «Μικρού Ήρωα».
Εγώ, λάτρης της «Μανίνας» και της «Κατερίνας», µετρούσα τις µέρες µέχρι το επόµενο τεύχος. Μαζί µε την παιδική µου φίλη, τη Ντόρα, ανταλλάσσαµε αυτοκόλλητα από τους «Άγγελους του Τσάρλι», καθισµένες γύρω από το παλιό πηγάδι του οικοπέδου µας. Γύρω µας απλωνόταν µια µικρή ζούγκλα από συκιές και πεύκα, ενώ στο βάθος ακουγόταν το κασετόφωνο να παίζει Ραφαέλα Καρά. Εκεί, στη δροσιά του πηγαδιού, γίνονταν οι µεγαλύτερες διαπραγµατεύσεις µας -οι πιο πετυχηµένες ανταλλαγές αυτοκόλλητων. Το απόγευµα ήταν η ώρα του ποδηλάτου. Η Ντόρα καθόταν στη σχάρα κι εγώ έκανα πετάλι σαν τρελή, ανυποµονώντας να ανταµώσουµε την υπόλοιπη παρέα. Το κρυφτό ξεκινούσε λίγο πριν πέσει ο ήλιος, και οι καλύτερες κρυψώνες ήταν πίσω από τις συκιές ή πίσω από τους φράχτες µε το γιασεµί.
Η τηλεόραση ήταν πολυτέλεια για λίγους και κανείς µας δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η πραγµατική περιπέτεια βρισκόταν έξω: στις αλάνες, στα δέντρα που σκαρφαλώναµε, στους φράχτες µε το γιασεµί που πηδάγαµε για να κρυφτούµε, στις εξερευνήσεις µέχρι το ρέµα κοντά στον Υµηττό.
Το µόνο τηλεοπτικό µας ραντεβού ήταν ο «Κλούβιος και η Σουβλίτσα», κι αυτό µόνο αν προλαβαίναµε να επιστρέψουµε εγκαίρως. Το Σάββατο, η ελληνική ταινία προβαλλόταν στην αυλή, κάτω από το πεύκο, µε συνοδεία τηγανητές πατάτες και τις φωνές των µεγάλων που συζητούσαν για πολιτική και ποδόσφαιρο.
Και έτσι κυλούσαν τα χρόνια στην Αγία Παρασκευή του ’80. Με γέλια, ιδρωµένα πρόσωπα, ξεφλουδισµένα γόνατα, µπάλα στο χώµα και καλοκαίρια που έµοιαζαν να κρατάνε για πάντα. Τότε που η ζωή ήταν πιο απλή, η χαρά πιο εύκολη και οι φίλοι δεν χρειάζονταν κινητό για να σε βρουν. Ήξερες πως θα ήταν εκεί, στην αλάνα, κάτω από τον µεγάλο πεύκο, να σε περιµένουν για το επόµενο παιχνίδι.
